Tire'de azalan merkep sayısı, semercilik mesleğini de olumsuz etkiledi. İlçede bir elin parmakları kadar kalan semerciler ise, son günlerde kepenk indirmemek için tüm güçleriyle direniyor.

Kısa zaman içinde kepenk indiren toplam altı semerci ustasının aksine, ayakta kalmak için olağanüstü çaba sarf eden semercilerin tek umutları da son günlerde evlerin ve çeşitli işletmelerin şark köşelerini süsleyen semerler oluyor.

ALICI BULAMIYOR
    Tire'de 62 yıllık semerci ustası Sabri Keşanlı (74) da, yirmi beş metre karelik  küçücük dükkanında yok olmaya yüz tutan mesleğini  inatla sürdürmeye çalışanlardan yalnızca biri. On iki yaşındayken çırak olarak başladığı "Semercilik" mesleğinden 18 yıl önce emekli olmasına rağmen bir türlü kopamayan Sabri usta, semerlerin artık yük hayvanları  yerine, evlerin ve işyerlerinin şark köşelerini süslemesinden aslında pek de memnun değil. Dedesinden kalan dükkanında büyük bir özveriyle yaşam kavgası veren Sabri Keşanlı, günde bir semer üretebildiğini ancak, daralan pazar payı nedeniyle ayda üç tane kadar satabildiğini belirterek, " Mesleğim tamamen el işi göz nurunu gerektiriyor. Haliyle günde bir tane semeri zorla bitirebiliyorum. Ürettiğim semerler, merkepler için 100, atlar için de 150 YTL'den zar zor alıcı buluyor. Süs için yapılan semerler daha küçük ebatlarda yapılıyor. Çırak yetişmediği için bizler bu mesleğin son temsilcileriyiz. Elim ayağım tuttuğu sürece de semerciliği sürdürmek istiyorum" şeklinde konuştu.

SEMER NASIL YAPILIYOR
    Ebatları belirlenen semerlere ilk önce temel malzemesi olan çulhaları kesiliyor. İç kısmına saz doldurulduktan sonra kenarları sicimle dikiliyor. Ardından yine semerin kenarlarına sazdan perdah sarılıyor. Oturak kısmı da tekrar sazla doldurularak üzerine çulha bezi dikiliyor. Semerin ön ve arka kısımları ise rengarenk boncuk ve keçelerle süsleniyor. Üzerine keçi derisi çekilip, ağaç aksağımı takılıyor. Son olarak ta semerin alt kısmına keçe çekildikten sonra satışa sunuluyor.

kaynak:tire.bel.tr